Waar komt drop vandaan? Van zoethoutwortel tot snoepje
Waar komt drop vandaan? De basis is de wortel van de zoethoutplant, die van nature groeit in onder meer Zuid-Europa en delen van Azië. Mensen gebruikten zoethout al duizenden jaren geleden. Het zwarte snoepje zoals wij dat kennen, ontstond later en werd in Nederland onder andere via apothekers populair.
Waar komt drop vandaan als plant?
Drop wordt gemaakt met extract uit de wortel van de zoethoutplant, ook wel Glycyrrhiza glabra genoemd. Die plant houdt van een warm klimaat en groeit onder meer rond de Middellandse Zee en in delen van Azië. De smaak van drop heeft dus een zuidelijkere oorsprong dan je misschien verwacht bij een snoepje dat zo populair is in Nederland.
De wortel bevat een stof die van zichzelf zoet smaakt. Om extract te maken worden de wortels verwerkt en met water uitgekookt. Het vocht wordt daarna ingedikt. Dat donkere extract geeft drop zijn herkenbare smaak.
Zoethout en drop zijn niet precies hetzelfde. Zoethout is de wortel zelf, waar je bijvoorbeeld op kunt kauwen. Drop is een product dat met het extract uit die wortel wordt gemaakt en waaraan meestal andere ingrediënten worden toegevoegd.
Van zoethout in de oudheid naar dropproductie
Zoethout was al bekend bij de oude Egyptenaren. Ook de Grieken en Romeinen gebruikten het, onder andere als middel bij klachten. Dat betekent niet dat zij dezelfde dropjes aten als nu. Het gaat om een lange geschiedenis van de plant en haar extract, niet om één duidelijk moment waarop het Nederlandse dropje werd uitgevonden.
Een stap richting de productie van drop vond plaats in Italië. Daar legde Giorgio Amarelli in 1731 de basis voor de industriële verwerking van zoethout. Zo werd het mogelijk om zoethoutextract op grotere schaal te maken.
Door aan dat extract andere ingrediënten toe te voegen, ontstonden verschillende soorten drop. Suiker zorgt voor extra zoetheid en bindmiddelen geven het snoepje zijn vorm en stevigheid.
Hoe kwam drop in Nederland terecht?
In Nederland werd drop onder meer verkocht door apothekers. Zij boden het aan vanwege de eigenschappen die men aan zoethout toeschreef. Zo leerden Nederlanders de smaak kennen voordat drop vooral een snoepje werd.
Rond een griepepidemie in 1890 nam de vraag naar drop toe. Ook daarna bleef het populair. De smaak werd van generatie op generatie doorgegeven en Nederlandse fabrikanten maakten steeds meer varianten.
Niet alle drop smaakt hetzelfde. Zoete drop bevat suiker, terwijl zoute drop zijn scherpe smaak vaak krijgt van salmiak. Wat de soorten verbindt, is hun oorsprong: de smaak begint bij de wortel van de zoethoutplant.
